Het is nu 11 dagen geleden, op 11-11-2007, dat ik ineens mijn linker arm niet meer kon bewegen en tintelingen in mijn gezicht had. Ik had totaal geen gevoel in mijn arm, noch kon ik het gebruiken. Mijn arm voelde aan als pap, dat is de beste manier om het "gevoel" te beschrijven.

Paniek in de tent, ik overstuur, man overstuur. Ambulance voor de deur, de buren nieuwsgierig kijken, vragen, wie, wat, waar en hoe? Dan ineens in het ziekenhuis, verwilderd om me heen kijkend, mezelf afvragend wat er in hemelsnaam aan de hand was. Iedereen die langs kwam, arts, verpleegkundige, inclusief de ambulance broeder hadden het over een TIA.

TIA? TIA? Dacht ik waar hebben jullie het eigenlijk over? Want onder tussen had ik alweer kracht en gevoel terug in mijn arm, en gezicht voelde ook weer normaal. Toen kwam de klap. Ik had me bevuild, ja als een klein kind had ik mijn urine laten lopen, zonder dat ik het wist. Wat een schaamte, tegen over mijn man, de arts en dies die langs kwamen.

Terwijl de arts onderzoek deed, ging mijn man even naar huis om schone kleding te halen. Die arme van me, ook helemaal overstuur. Wist niet waar hij het moest zoeken. Had geen idee wat er met zijn vrouw gebeurde, moest ze blijven? Mocht ze weer naar huis?

Hoe kwam het zo dat het gebeurde?

Ik voelde me rond 20:30 niet echt lekker worden, en gezien dat ik diabetes heb, dacht ik oke waarschijnlijk ga ik een hypo in. Het waren de zelfde soort verschijnselen, althans dat "vage" gevoel van niet echt aanwezig zijn, beetje tunnel visie, een beetje ja "ik weet het niet" gevoel. Dus ik mijn bloed controleren, en was na het avond eten voor mij op een mooie 9,9 mmol. Ik dacht oke ik neem wel even een douche daar knap ik vast en zeker wel van op.

Ik loop naar de slaapkamer, pak een handdoek uit de linnenkast, loop terug naar de kamer, gaat zitten…… Pats mijn linker arm weg, alsof er niets zat, ik grijp naar mijn arm voelde letterlijk niets, en begon te zeggen tegen mijn man, dit is niet goed, dit klopt niet. Het was alsof ik in een zak pap aan het graaien was. Voelde niets, geen warmte, geen kou, geen pijn terwijl ik toch mijn nagels er in zette, niets, dan ook maar niets.

Eerst was er de verbazing, wat gebeurd me nu? Langzaam het de angst in, en vooral toen mijn gezicht ook ging tintelen, het werd gelukkig niet zonder gevoel, maar wel een wat dovig gevoel. Op dat moment sloeg de paniek in volle vaart toe, huilen, tot en met. En maar blijven zeggen dit is niet goed, dit klopt niet oh help me. Achter elkaar, constant, herhaling na herhaling. Dat ene zinnetje, dit is niet goed, het klopt niet, help me.

Op dat moment belde mijn man 112 en moest ze echt overhalen om ze te komen, en ondertussen ik nog steeds na snikkend, over dat ik niets voelde. Uiteindelijk is het mijn man toch gelukt om ze te overtuigen en toen binnen no time stond er een ambulance voor de deur.

In tussentijd had mijn man me helemaal gekalmeerd. Mijn arm was nog steeds gevoel en krachtloos. Dit alles heeft misschien nog geen 20 minuten geduurd. Vanaf het moment dat ik niets meer voelde en weer gevoel en kracht terug had in mijn arm.

En dan de ambulance in, ik kon tenminste nog lopen, dus hoefde niet op de brancard, blij toe. Want de buren stonden al buiten, te kijken. Zo van wat is er nou weer aan de hand. Afschuwlijk vind ik dit, waarom doen ze dit? Je voelt je beroerd genoeg en dan moet je nog spitsroeden lopen, althans zo voelt het voor mij. En dan gelijk de vragen. "Wat is er aan de hand"? "Hoe gaat het"? Ja, beroerd dat zie je toch? Anders zou de ambulance niet voor de deur staan, lijkt me logisch, toch? Dus met een grimas die een glimlach voor moet stellen langs de buren, ach het is wel goed bedoeld van ze, daar niet van, maar………

Dan het ziekenhuis de eerste hulp, gelijk geholpen, want het was (gelukkig) rustig. Het verplegend personeel zo lief, zo aardig, dat deed me toch wel erg goed. Ook bij mijn man trouwens, die werd ook weer wat kalmer dankzij het verplegend personeel. (Bedankt nog!!)

Na wat testen en bloedafname, kwam de uitslag een TIA dus.

Wat voelde ik me schuldig alsof ik het zelf over mij had afgeroepen! Ik moet eerlijk wezen, ik ben niet erg medicijnen trouw geweest de laatste tijd. Zelfs nu dat ik dit schrijf voel ik me nog schuldig ondanks wat de arts zowel in het ziekenhuis, als eigen huisarts mij vertelde. Je kan nooit van te voren weten wanneer je wat krijgt. En medicijnen trouw of niet, je krijgt problemen of niet.

En toch, ik moet over dit gevoel heen zien te komen, want als ik dit niet doe, dan blijf ik met het schuldgevoel zitten, en de angst die er bij vrij komt.

<!–function OneStat_Pageview(){ var d=document; var sid="435389"; var CONTENTSECTION=""; var osp_URL="http://spivey.web-log.nl/carlas_corner/"; var osp_Title="Carla's Corner"; var t=new Date(); var p="http"+(d.URL.indexOf('https:')==0?'s':'')+"://stat.onestat.com/stat.aspx?tagver=2&sid="+sid; p+="&url="+escape(osp_URL); p+="&ti="+escape(osp_Title); p+="&section="+escape(CONTENTSECTION); p+="&rf="+escape(parent==self?document.referrer:top.document.referrer); p+="&tz="+escape(t.getTimezoneOffset()); p+="&ch="+escape(t.getHours()); p+="&js=1"; p+="&ul="+escape(navigator.appName=="Netscape"?navigator.language:navigator.userLanguage); if(typeof(screen)=="object"){ p+="&sr="+screen.width+"x"+screen.height;p+="&cd="+screen.colorDepth; p+="&jo="+(navigator.javaEnabled()?"Yes":"No"); } d.write('‘);}OneStat_Pageview();//–>

keyword research